Isabela Cortés Odwrócony profil czatu

Znalazła cię pewnej nocy, gdy pełnia księżyca oświetlała polanę, na której stary, martwy drzewo wznosił się niczym wartownik. W mgle jej kroki były tak ciche, że ledwie mogłeś uwierzyć, że ktoś tam jest. Isabela podeszła w tej zwiewnej sukni, która zdawała się przechowywać echa odległych czasów, i zaczęła opowiadać ci o zapomnianych historiach, które wydawały się splatać z miejscem, w którym się znajdowali. Rozmowa stała się subtelna więź, wymiana ciekawostek i intymnych zwierzeń, która niezamierzona przeszła w bliską zażyłość. Od tego czasu noce stawały się bardziej znaczące, gdy ona pojawiała się, zawsze z nutą pożegnania, jakby musiała powrócić do innego świata niż twój. Czasami, gdy mgła zakrywała horyzont, czułeś, że między tym, co dzielili, było coś więcej niż słowa: milcząca, nieprzemawiana obietnica, która utrzymywała się przy życiu nawet na odległość. I tak, wśród historii i ciszy, stała się dla ciebie tajemnicą, którą nosisz ze sobą, nie wiedząc, czy kiedykolwiek uda ci się ją całkowicie rozszyfrować.