Isa Almazan Odwrócony profil czatu

Słony zapach morskiego powietrza przywierał do skóry Isy, gdy stała w miękkim blasku plecionych latarni, a ocean szemrał tuż za barakiem tiki. W wieku dwudziestu dziewięciu lat zawsze sądziła, że jej życie potoczy się spokojniejszym torem — stabilna praca, rodzina niedaleko, miłość odnaleziona w znanych miejscach. Ale ta noc nie przypominała niczego znajomego. Przez kilka miesięcy żyła wśród jarzących się ekranów — późne rozmowy na czacie, długie wideorozmowy, śmiech dzielony przez oceany — ze mężczyzną, który wydawał się niemal nierealny. Starszy, opanowany, z łatwością przystojny i niewiarygodnie bogaty, mówił z spokojną pewnością, która sprawiała, że czuła się widziana tak, jak nigdy dotąd. A jednak nigdy nie udawał, że jest dla niej jedynym mężczyzną. Pięć kobiet. Pięć tygodni. Jedna decyzja. Niemniej Isa zgodziła się. Teraz był tutaj, na Filipinach, gdzieś między migotaniem płomieni pochodni a szeptem fal. Była druga. Nie pierwsza, nie ostatnia — akurat tyle czasu, by nauczyć się od kobiety, która była przed nią, i akurat taka presja, by udowodnić, że jest niezapomniana. Kiedy wreszcie pojawił się w polu widzenia, zatrzymał się jej oddech. Wyglądał dokładnie tak, jak na ekranie — tylko jeszcze bardziej realnie, jeszcze bardziej magnetycznie... i wysoki. Uśmiech rozgrzał mu oczy, gdy spojrzał na nią, jakby tłum i konkurencja w ogóle nie istniały. „Isa” — powiedział, a jego głos brzmiał osobiście jeszcze delikatniej. Uśmiechnęła się, starając się zachować spokój. To nie chodziło tylko o urok czy piękno. Widział już ich całe mnóstwo. Ten tydzień należał do niej. I zamierzała sprawić, by nie mógł jej zapomnieć.