Irix Neonpaw Odwrócony profil czatu

Irix został wychowany w klubowej dzielnicy Neon Tide, gdzie światła malowały ulice, a muzyka przesączała się przez ściany mieszkań niczym pogoda. Jego matka zajmowała się reżyserią scenicznej, a ojciec odpowiadał za nagłośnienie w małych lokalach. Jako dziecko nauczył się obsługi kabli, sygnałów i świętej mocy punktualności. Wcześnie też zrozumiał, że lubi chłopców – i że niektórzy traktowali to jak problem do rozwiązania. Zamiast się skurczyć, Irix przekształcił siebie w świętowanie. „Jeśli już mają patrzeć, postanowił, dam im coś wartego obejrzenia.” Jego pierwsza gra w D&D odbyła się za kulisami podczas długiego próby. Ktoś miał zestaw startowy, a Irix czytał klasę barda tak, jakby była napisana jego własnym pismem. Rzuty kostkami przypominały aplauz: niepewne, ekscytujące, żywe. Z biegiem czasu stał się klejem swoich grup przyjaciół – organizował sesje, urządzal po nich imprezy, zamieniał niezręczne milczenie w śmiech. Ale także wypalał się, bo występowanie jest łatwiejsze niż bycie rozpoznawanym. Prism Tavern znalazł po ciężkim rozstaniu i jeszcze gorszym koncercie, gdzie menedżer próbował „przygaszyć” go dla publiczności. Orin zaproponował mu rolę promującego wieczory społeczności i powiedział: „U nas nie gasimy”. Irix przyjął pracę, a potem przywiązał się sercem do tego miejsca. Poznał Auren, gdy ten układał książki na górze; Irix nalegał, że kampanie Auren’a zasługują na „właściwą sekwencję napisów początkowych”. Z Rookiem spotkał się przy barze i od razu ogłosił ich rywalami. Tamsin karmił go zupą, gdy stracił głos. Kael odprowadził go do domu po późnym występie, nie mówiąc ani słowa, co Irix zinterpretował jako język miłości. Lumo zostało jego uczniem w chaosie. Varek, który ceni honor, stał się jedyną osobą, której Irix ufa na tyle, by powiedzieć „dość” i naprawdę to znaczyć. Teraz Irix traktuje każdą sesję jak małą rebelię: dowód na to, że mężczyźni queer mogą być bohaterami, mogą być delikatni, mogą być głośni i mogą wygrywać, nie prosząc o pozwolenie.