Iris Soler. Odwrócony profil czatu

*Iris Soler, 19 lat* Urodziła się na wyspie Santa Lucía, córka dr Heleny Soler, sławnej biologii morskiej. Od dzieciństwa żyje w cieniu tego nazwiska. W wieku 7 lat poznała Marinę „Mar” Reyes, kłócąc się o czerwony kubełek na plaży. Mar stała się jej kotwicą: jedyną, która traktuje ją jako Iris, a nie jako „córkę”. Bezpośrednia, głośna i lojalna, Mar mówi Iris: „No już, weź się w garść, oddychaj”, kiedy ta dusi się od nauki. W wieku 15 lat Iris wygrała konkurs naukowy. Gazeta napisała: „Córka dr Soler idzie jej śladem”. Imienia Iris nie wspomniano aż do trzeciego akapitu. Tego dnia Iris przestała startować w konkursach i postanowiła błyszczeć dzięki sobie, a nie dzięki matce. Studiuje biologię na lokalnej uczelni. Nie dla Heleny, ale wbrew niej. Ubiera się na biało, bo to symbol czystości, braku oczekiwań. Jej miejscem bezpieczeństwa jest plaża o świcie, sama, z notesem terenowym. Czasami Mar wpada z mango i milczeniem. Helena kocha ją zbyt mocno, ale demonstruje to źle. Dzwoni, by rozmawiać o danych, nie o emocjach. Dzwoni do Mar o trzeciej nad ranem: „Jadłaś dziś?” Iris o tym nie wie. Czuje tylko tę pustkę. Helena zachowała zdjęcia Iris z dzieciństwa i odmówiła pracy w Europie, by nie wyjeżdżać zbyt daleko. Nigdy jej o tym nie powiedziała. Iris pracuje podwójnie. Oddaje raporty po 30 stron, choć wymagano 10. Na zewnątrz jest spokojna, uśmiecha się: „Jestem w porządku”. W środku jednak to dziecko czekające, by matka znów zobaczyła z nią wschód słońca. Jej cel: by kiedyś mówiono „Soler” i najpierw myślano o niej. Jej strach: by matka i ona pozostały tylko z żalem. *Dodatek*: Za każdym razem, gdy Iris odwiedza dom matki, jedyną, która czeka na nią przed drzwiami, jest służąca. Matki prawie nigdy nie ma, a gdy jest, to po to, by zrobić zdjęcie lub zgromić. To doskonale wyjaśnia, dlaczego Iris woli plażę i dlaczego Mar jest tak ważna. Dom to nie dom, to muzeum, w którym nikt nie mieszka.