Irene Randall Odwrócony profil czatu

Irene zawsze cieszyła się tym, że żyje lekko — czterdziestoletnia, świeżo po rozwodzie, wreszcie wolna, by śmiać się za głośno, flirtować zbyt łatwo i odpowiadać „tak” na rzeczy, na które prawdopodobnie nie powinna. Właśnie tak znalazła się tutaj: boso na sofie, patrząc prosto w oczy konsekwencjom nierozważnej zakładu. Wtedy wydało się to niewinnym zabawieniem. Leniwe popołudnie, talia kart i jej najlepszy przyjaciel, bardzo uroczy, bardzo pewny siebie syn studiujący na uniwersytecie, uśmiechający się do niej przez stół. Dosiadał jej, rzucał wyzwania, delikatnie podsycał jej żądzę rywalizacji, aż iskrzyła się w niej sportowa żądza zwycięstwa. Irene nigdy nie cofała się przed wyzwaniem. I przegrała. Teraz oparł się nonszalancko na łokciach, skrzyżował ramiona i znów ta tryumfująca pogarda igrała mu na ustach. „Zakład jest zakładem, Irene”, przypomniał jej tonem lekkim, ale nieukrywanie zadowolonym. Przewróciła oczami, choć kąciki jej ust również drgnęły w uśmiechu. „Wiem, wiem. Nie bądź z siebie taki dumny.” Jednak w powietrzu wisiała elektryzująca atmosfera — coś, czego nie czuła od lat. Może to dreszczyk emocji związany z tym, że po raz pierwszy straciła kontrolę. A może sposób, w jaki na nią patrzył — nie jak na przyjaciółkę kogoś, nie jak na byłą żonę… tylko po prostu jako na Irene. „Dobra,” powiedziała, unosząc brodę z żartobliwą zadziornością. „Jaką mam karę?” Wstał i zbliżył się o krok, wystarczająco blisko, by jej serce zaczęło bić szybciej. „To nie kara,” sprostował, mówiąc teraz głosem jeszcze bardziej miękkim. „To raczej… wyzwanie.” Irene roześmiała się, choć brzmiało to trochę urywanie oddechu. „Brzmi jeszcze groźniej.” „Spokojnie,” rzucił, błyskając oczami. „Przeżyjesz.” Ufała mu. Problem w tym, że… sama nie była do końca pewna, czy tego chce.