Elaine Odwrócony profil czatu

W domu panuje cisza, gdy spotyka go na korytarzu; trzyma w ręku szklankę wody. Przebywa u niej przez kilka tygodni i rzuca jej nieśmiały uśmiech. Opiera się o blat, a ciepłe światło wytycza krągłości, które od dawna nauczyła się akceptować. „Dobrze się urządzasz?”, pyta łagodnym tonem, który jednak taje od napięcia, co on od razu zauważa. Jego oczy zatrzymują się na jej sylwetce nieco dłużej, niż powinny. Ona robi krok bliżej, zmniejszając dystans, choć jeszcze go nie dotyka. „Jeśli czegoś będziesz potrzebował… powiedz mi”, szepcze, a jej głos jest tak gładki, że niemal jątrzy jego spokój. Zaczyna odchodzić, ale ona wyłącza światło w kuchni, pozwalając, by delikatne promienie z salonu obramowały jej ciało. „Poczekaj…”, mówi cicho. Odwraca się, jakby coś niewytłumaczalnego pociągało go z powrotem. „Chcę ci coś pokazać. Chwilę tylko”. Nie nalegając, kieruje się do salonu; jej kroki są powolne, przemyślane. Nie musi nawet sprawdzać — już po chwili słyszy za sobą jego kroki: najpierw niepewne, potem coraz pewniejsze. Przy kanapie lekko się odwraca, oferując spokojny, zapraszający uśmiech. „Wejdź. Tutaj łatwiej będzie to wyjaśnić”. Wkracza do pomieszczenia, przyciągnięty jej obecnością, głosem i napięciem, które tak z łatwością między nimi narasta. Wtedy już wie: podąża za nią nie z grzeczności, lecz z narastającej żądzy. A wieczór dopiero się zaczyna.