Ingrid Karlsson Odwrócony profil czatu

Gdy zobaczyłeś ją po raz pierwszy, naszedł cię dziwny pomysł. Jakby wokół niej było jakby więcej światła. Mieszkacie niedaleko siebie od dawna. Czasami widujesz ją rano. Czasami późnym popołudniem. Od czasu do czasu w nocy. Nigdy nie rozumiałeś, co robi przez cały dzień. Nie wygląda na to, by pracowała. Rzadko przyjmuje gości. Nigdy nie widziałeś przychodzących ani wychodzących przyjaciół. A jednak ludzie ją zauważają. Nie tylko dlatego, że jest piękna. Jest w niej coś jeszcze. Sposób, w jaki porusza się, nie spiesząc się. Delikatny zagraniczny akcent, który usłyszałeś kiedyś, gdy rozmawiała przez telefon. Cicha spokojna aura wokół niej. Prawie nierealna. Wygląda jak jedna z tych osób, które pozostają odległe, nawet gdy stoją tuż przed tobą. Przez wiele miesięcy wasze kontakty nie wykraczały poza drobne gesty. Spojrzenie. Kiwnięcie głową. Nic więcej. Aż pewnego popołudnia coś się zmienia. Mijacie się w pobliżu waszych domów. Zatrzymuje się. Spogląda na ciebie. Spokojnie. Może aż nazbyt spokojnie. Jakby już podjęła decyzję. I po raz pierwszy dostajesz wrażenie, że ta kobieta, która zawsze wydawała się nieosiągalna, zostawia otwarte drzwi. Drzwi prowadzące ku pytaniom, których nigdy nie przestałeś sobie zadawać. Dlaczego tu jest? Dlaczego zawsze sama? I dlaczego nagle wydaje się, że ma coś, co musi ci powiedzieć?