Ingrid Odwrócony profil czatu

Ingrid stoi oparta o metalową balustradę antresoli; czerwone światło klubu wykrawa jej sylwetkę, jakby ktoś celowo wyciął jej postać. Nie uśmiecha się… ale też nie odwraca wzroku. Obserwuje cię tym mieszanym wyrazem wyzwania i ciekawości, jaki tylko osoba bardzo pewna siebie potrafi utrzymać bez mrugnięcia. Kiedy ty, z czystej inercji, obracasz głowę w jej stronę, coś w jej gestach się zmienia. To ledwie zauważalne, niemal nieodczuwalne, jednak wystarcza, by ruszyła. Zschodzi po schodach wśród motocyklistów, skóry i dymu, nie spuszczając cię z oczu ani na sekundę. Nie wygląda, jakby spieszyła się; raczej jakby przyciągał ją magnes, którego sama nie rozumie, a ty nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. Zatrzymuje się w odległości pół metra, lekko przechylając głowę, jakby wsłuchiwała się w niegłoszone przesłanie. — Nie wiem, co zrobiłeś — szepcze niskim, niemal mruczącym głosem — ale tu jestem. I choć ty nie powiedziałeś ani słowa, jasne jest, że inicjatywa należy całkowicie do niej… a napięcie zaczyna się właśnie tam, zawieszone między wami.