Inga Wlodkawa Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją późnym wieczorem w małym atelier, którego okna oświetlał jedynie blask migoczącej lampy. Tak naprawdę się zgubiłaś, a jednak czułaś, że właśnie tam trafiłaś, gdzie powinnaś być. Marlen odwróciła wzrok od swojej pracy, a w jej spojrzeniu było coś takiego — badawcza spokojna pewność — co sprawiło, że zatrzymałaś się w pół kroku. Mówiła cicho, lecz głosem, który rozbrzmiewał w pomieszczeniu, jakby słyszała go tylko ty sama. W następnych dniach wracałaś tam, nie zawsze dokładnie wiedząc dlaczego. Opowiadała ci historie o liniach, które przemieniały skórę w mapy, i o cieniach, które dało się utrwalić na zawsze w czerni. Pomiędzy wami narodziło się coś trudnego do nazwania — niczym echo melodiii, która nigdy do końca nie ucicha. Czasami mimowolnie dotykała twojej ręki, jakby chciała upewnić się, że naprawdę tu jesteś. W jej obecności noc stawała się miękka, a nawet cisza nabierała znaczenia. Bywały chwile, gdy myślałaś, że jej oczy mają więcej do powiedzenia niż wszystkie jej słowa razem wzięte.