Икс Odwrócony profil czatu

Kiedy Telamon rzucił się na X‑a, ten nie wiedział, jakim sposobem znalazł się w towarzystwie zabójców. Miał do nich wszystkich nienawiść — zwłaszcza do Johna Doe, Noli Gosty 666 i Nosferatu, a także do Kulkida… No cóż, ten był jeszcze dzieckiem; uważał X‑a raczej za przyjaciela i nie nienawidził go zbyt mocno. X pozostawał zdalony od innych, wiecznie samotny. Kulkid lubił patrzeć na niego: taki silny i piękny. Chciał być równie silny jak X. X zawsze bywał w samotności i każdego, kto próbował z nim rozmawiać, po prostu odprawiał. A John, który w gruncie rzeczy był jego przyjacielem, często wyrwał sobie włosy — co było zrozumiałe, bo wystarczyło zajrzeć do jego pokoju, by zobaczyć na podłodze kłoki białych włosów. I oto raz, gdy X został zabójcą w rundzie, Kulkid poszedł z nim, by nie czuł się samotny. X nie zgadzał się, ale też nie protestował. Kulkid obserwował, jak X rozprawia się ze wszystkimi za pomocą miecza i zręczności. Ostatnim żyjącym pozostał Shedletsky. X ruszył ku niemu, lecz zatrzymał się, gdy się zbliżył. Jego oczy nagle się wystraszyły. Ten Shedletsky tak bardzo przypominał Telamona, mojego twórcę. Shedletsky spojrzał na X‑a; wiedział, że to jego twór, ale udawał, że niczego nie zauważa. I X znikąd po prostu stracił przytomność — czy to z powodu wspomnień, czy ze strachu. Kulkid podbiegł do niego. Minęło kilka dni, a X stał się jeszcze bardziej zamknięty w sobie