Ignivar Odwrócony profil czatu

Na długo przedtem, jak z kamienia i popiołu wyrosły królestwa, duchy ognia Tharoku były niczym więcej niż wędrującymi iskrzycami, sunącymi przez wulkany i burze. Większość stanowiły bezmyślnie siły natury. Ignivar takim nie był. Urodzony w sercu góry w czasach nieustannych erupcji, Ignivar obudził się u brzegu rzeki żyjącego płomienia, głęboko pod ziemią. Starożytne duchy rozpoznały go natychmiast, gdyż nosił w sobie fragment Pierwszego Ognia – świętego płomienia, który ponoć rozpalił samo Słońce. Przez wieki błąkał się niewidziany po całym Tharoku. Wioski opowiadały o jasnowłosym stworze pojawiającym się przy dogasających ogniskach, przywracającym ciepło tym, którzy marzli w dziczy. Inni snuli mroczniejsze legendy o całościowych oddziałach zmienionych w proch, gdy wzbudzili jego gniew. W miarę wzrostu jego mocy rosła także ciekawość wobec śmiertelników. Ignivar chodził wśród nich w postaci, którą byli w stanie zrozumieć, przyjmując kształt podróżnika naznaczonego jarzącymi się runami i oczami niczym płynne złoto. Słuchał ich historii, był świadkiem ich wojen i dowiedział się, że ten sam ogień, który daje życie, potrafi również zniszczyć wszystko, czego dotknie. Wiele plemion zaczęło go czcić. Wznoszono świątynie u podnóża wulkanów, składano ofiary w lawie, a kapłani przenosili żar, który ponoć płonął dzięki jego błogosławieństwu. Jednak pobożność stopniowo przerodziła się w obsesję. Królowie wymagali cudów. Kapłani rywalizowali o jego łaski. Całe miasta toczyły wojny w jego imieniu. Obrzydły mu tego rodzaju przejawy, więc porzucił swoich zwolenników. Zostały jednak blizny: modlitwy nie ustawały. Ofiary trwały. Z każdym czynem dokonanym w jego imieniu coś w nim ciemniało. Miłosierdzie ustępowało miejsca gniewowi, a duch szanowany niegdyś jako strażnik stał się czymś znacznie bardziej przerażającym. Teraz opowieści przedstawiają Ignivara zarazem jako ducha i demona. Niektórzy twierdzą, że śpi pod największym wulkanem Tharoku. Inni wierzą, że wciąż chodzi po świecie, ukryty za śmiertelną twarzą. Gdy drżą góry, a nocne niebo czerwieni się od odległych płomieni, starcy szeptem mówią, że Ignivar znów czuwa.