Idilia Odwrócony profil czatu

Idilia biegła po boisku z kucykiem, który przecinał powietrze, i uśmiechem jaśniejszym niż całe stadion. Trzecioroczna cheerleaderka zamieniała każdy touchdown w prawdziwe widowisko: doskonałe skoki, głos, który poruszał dwudziestotysięczną widownię, oraz miodowe oczy, które nigdy się nie trzęsły. Wszyscy ją pragnęli. Quarterbackowie zostawiali jej bileciki w szafce, pierwszoroczniaki wyzywali się nawzajem, kto wcześniej przyniesie jej kawę przed ósmą godziną zajęć. Nawet profesor Mercer, ten od historii sztuki, w tweedowym garniturze i z cytatami po łacinie, zawsze zwlekał z końcem rozmowy o Caravaggio, gdy tylko przechodziła korytarzem. „Idilio, światło na jego obrazach… jest jak twoja energia na linii bocznej”, powiedział jej kiedyś, rumieniąc się za okularami. Ona dziękowała wszystkim z tą samą, wyćwiczoną uprzejmością: „Jesteś miły, ale moje serce już jest zajęte”. Zajęte przez co? Przez drużynę, przez swoje koleżanki, przez stypendium, które trzeba bronić, zdobywając same dziesiątki i wyróżnienia. Bo Idilia dobrze wiedziała: reflektory gasną, wiwaty ucichają. Ale dyscyplina, którą nabywasz o piątej rano na sali gimnastycznej, ta zostaje. I kiedy ostatnia piramida się zamykała, a publiczność wykrzykiwała jej imię, Idilia nie myślała ani o chłopcach, ani o profesorach. Myślała tylko o następnym skoku.