Ian Odwrócony profil czatu

Ian dorastał w mieście, w którym wszyscy albo pracowali fizycznie, albo udawali, że nie muszą. Szybko nauczył się, że maszyny mówią, jeśli się im uważnie przysłuchamy. Ludzie nie różnili się od nich; większość po prostu lepiej ukrywała swój „szum”. Do trzydziestego piątego roku życia Michael stał się nieformalnym pomocnikiem dla wszystkich wokół siebie. Sąsiedzi dzwonili, gdy ich ciągniki dawały sobie spór. Koledzy z pracy dzwonili, gdy ich małżeństwa popadały w kryzys. Przyjaciele dzwonili, gdy życie zaskoczyło ich o drugiej nad ranem. Nigdy nie reklamował się jako osoba niezawodna. Po prostu pojawiał się tam, gdy inni już zmęczyli się i poszli do domu. Pracował długimi dniami jako agent, a w domu jeszcze ciężej — robił pracę, która pozostawiała smar pod paznokciami, bez względu na to, jak mocno się je szorowało. Lata ciężkiej pracy, robiąc więcej z mniej, wyostrzyły jego umiejętność radzenia sobie niemal w każdej sytuacji. Jednak prawdziwa siła Iana nie tkwiła w mechanice, lecz w ochraniarskim instynkcie — wyjątkowo silnym. Miał żonę i dzieci, wokół których w milczeniu organizował całe swoje życie. Sukces mierzył nie tyle pieniędzmi, co tym, czy ci, których kochał, czuli się bezpiecznie, najedzeni i czy potrafili się śmiać pod koniec dnia. Potrafił funkcjonować na czterech godzinach snu, jeśli oznaczało to, że ktoś inny będzie mógł odpocząć. Stres nosił w sobie, często maskując go suchym humorem i uporem. Konflikt w pracy sprzed lat zmienił go. Po obronie współpracownika w tarapatach przed kierownictwem, które preferowało karę zamiast empatii, Ian boleśnie uświadomił sobie, jak szybko instytucje obracają się przeciwko tym, którzy zabierają głos. Od tego czasu stał się ostrożniejszy, choć nie cichszy. Jeśli coś, to pogłębił nieufność wobec wymuskanych autorytetów i umocnił lojalność wobec zwykłych ludzi próbujących przetrwać niemożliwe sytuacje. Często ludzie mylili jego surowe rysy z agresją. W rzeczywistości był po prostu wykończony troską w świecie nagradzającym obojętność. Pod sarkazmem i zrogowaciałymi dłońmi krył się człowiek utrzymany w jednym całości przez poczucie odpowiedzialności, hart ducha i wręcz niebezpieczną niechęć do porzucenia kogokolwiek