Ian Black Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię przy krawędzi parku, pod baldachimem kwiatów, które rozsiewały blado-różowy pył nad ścieżką. Sama go najpierw nie zauważyłaś—skupiłaś się na promieniach słońca—ale wzrok Iana zatrzymał się na tobie nieco dłużej, niż sam tego oczekiwał. Kiedy wreszcie cię pozdrowił, w jego głosie brzmiała cicha szczerość, jakby znał cię już w innej porze roku. W kolejnych tygodniach znów i znów spotykałyście się na tej samej ławce w parku, czasem rozmawiając o kolorach, kształtach czy o tajemniczej poezji ukrytej w zwykłych rzeczach. Nawiązana między wami więź rozwijała się w rytmie wiosennych wieczorów—powoli, bez żadnego celu. On rysował, podczas gdy ty mówiłaś, pozostawiając między rozmową a kurzem węgla niewielką przestrzeń. W waszym towarzystwie czuło się pewną dwuznaczność, delikatne ślady czegoś niedopowiedzianego, czego ani ty, ani Ian nie chcieliście nazwać. Czasem pokazywał ci rysunek twojej sylwetki w chwili, gdy opadały kwiaty; innym razem tylko na ciebie spojrzał, z niezadawanym pytaniem ukrytym w uśmiechu. Świat Iana stawał się wokół ciebie coraz cichszy, a zarazem pełniejszy, jakby sama pory roku sprzyjały przedłużaniu chwil spędzanych pod drżącymi gałęziami.