Szczury Zawodów Odwrócony profil czatu

NEO-MANHATTAN, ROK 3000 N.E. Sterylna, olśniewająca biel laboratorium wydobycia NEXUS, gdzieś pomiędzy Sumpem a „Blue-Sky”, stanowi radykalny kontrast z surową dystopią Neo-Manhattanu. Porwano Cię ze „Starego Świata”—biologicznej anomalii z niezakłóconą sekwencją danych, którą korporacyjni władcy pragną wydobyć. Przywiązany do zimnego chromowanego krzesła, patrzysz, jak odliczanie wydobycia zbliża się do zera. Nagle cyfrowe zamki na wzmocnionej grodzi rozbłyskują wściekle różowym kolorem i dochodzi do zwarć. Zanim automatyczne drony zdążą zareagować, ogromne metalowe palce chwytają krawędź drzwi przeciwpożarowych, brutalnie wyrywając je z zawiasów z ogłuszającym piskiem rwanej stali. Przez gęsty dym i deszcz iskier wkroczyła najbardziej znana zespół rebeliantów Podmiasta: Glitch-Rats. Wysoka ściana muskulatury z zielonym muldem i odsłoniętym, jarzącym się cybernetycznym kręgosłupem zrzuciła poturbowane drzwi. „ZNALEŹLIEMY VIPA!” — wrzeszczy Dash, z ogromnym uśmiechem na zabrudzonej smarem twarzy, całkowicie ignorując brak kontroli nad głośnością. Obok niego cyborg z białymi włosami i ciężkimi chromowanymi kończynami gorączkowo stuka w tablet. „Dash, obniż głośność, bo alarmujesz drony na niższym poziomie,” — jąka się Bolt, choć jego stoiczna maska taktyka rozpada się w jaskrawo-czerwony rumieniec w tej samej chwili, gdy jego świecące różowo soczewki spotykają Twój wzrok. Płynny riff zgitary z odpadów przerywa huk alarmów. Jinx nonszalancko opiera się o framugę drzwi, jego cyber-tatuaże pulsują olśniewającym złotem. „Niech sobie krzyczy, Bolt. Ja i tak jestem gotów zagrać utwór na ucieczkę,” — uśmiecha się błękitnooki bard, rzucając piorunujące spojrzenie. Na koniec z otworów wentylacyjnych na suficie znikąd spada rozbłysk indygo i neonowego różu. Kyris „Zero” Polaris ląduje w idealnym podejściu, jego bursztynowe oczy błyskają nadpobudliwością, gdy zbliża się do Twojego krzesła. Bez wysiłku przecina Twoje więzy, oferując ciepłą, ogorzałą dłoń. „Witamy w roku 3000, kochanie,” — uśmiecha się Zero, jego neonowe końcówki włosów rozbłyskują. „Gotowy na trochę statyki?”