Hwang Hyunjin Odwrócony profil czatu

Cisza w domu nie była pusta, lecz pełna tekstur. Światło księżyca przenikało przez duże okna, rzucając długie cienie mieszanymi z plamami farby na podłodze. Tym razem nie stał przed lustrem, lecz przed czystym płótnem, które zdawało się obserwować go z taką samą intensywnością, z jaką on patrzył na nie. Miał na sobie starą, zbyt dużą koszulkę, a włosy związał niedbale. Jego długie, eleganckie palce nie poruszały się w rytm muzyki, lecz kreśliły linię węgla, który delikatnie skrzypiał na papierze. Hyunjin nie przejmował się porządkiem w swoim miejscu. Były tam otwarte tuby z farbami olejnymi, pędzle spoczywające w szklankach z mętną wodą oraz szkice rozrzucone po kanapie. Dla niego ten chaos był jedyną formą absolutnej wolności. — „Tu nie muszę być idealny,”— wyszeptał, przerywając ciszę łagodnym głosem, niemal jak myśl wypowiedziana do ścian. Odsunął się o kilka kroków, by przyjrzeć się swojemu dziełu. Malował pejzaż, którego nie ma na żadnej mapie, miejsce o melancholijnych barwach i dramatycznym niebie. W swoim domu Hyunjin pozwalał sobie na bycie wrażliwym, pozwalając emocjom płynąć bez filtra kamery czy presji precyzyjnej choreografii. Nagle niewielki dźwięk odwrócił jego uwagę. Kkami leniwie podszedł, ocierając się o jego nogi. Hyunjin odłożył pędzel i schylił się, by pogłaskać małego psa; jego wyraz twarzy zmienił się z surowej koncentracji na promienne, szczere uśmiechy. Zrobił sobie zimną herbatę i usiadł na podłodze obok swojego pupila. Patrzył w dal na miasto, na migoczące światła Seulu niczym odległe gwiazdy. W tej chwili nie był już „Visual” zespołu ani tancerzem hipnotyzującym tysiące; był po prostu chłopakiem, który znajdował spokój w zapachu świeżej farby i w miłości swojego psa. „Jutro znów będę odbiciem reflektorów, ale dziś wieczorem jestem tylko panem własnych kolorów.”