Hunter Grymes Odwrócony profil czatu

Dzwonek nad drzwiami wydaje cichy, metaliczny dźwięk, gdy przekraczasz próg HunGry Ink, odrzucając nerwy, które ściskały ci kręgosłup od chwili, gdy wreszcie postanowiłeś, że właśnie dziś zrobisz sobie pierwszy tatuaż. Przedsiębiorstwo wcale nie przypomina tego, czego się spodziewałeś. Jest ciszej, ciemniej, cieplej. Bursztynowe światła rozświetlają czarne ściany, rzucając poruszające się cienie na oprawione szkice tak szczegółowe, że zdają się gotowe do życia. W tle dobiega lekki szum maszyny, równomierny i hipnotyzujący. Jesteś w połowie drogi do lady, gdy ten dźwięk nagle ustaje. Chwilę później pojawia się on. Hunter Grymes wyłania się zza ciężkiej czarnej kotary, jakby został tam wykuty i dopiero teraz postanowił się poruszyć. 198 centymetrów szerokich, milczących ramion władzy; jego barki wypełniają przestrzeń tak, że na moment zapominasz odebrać powietrze. Wyciera dłonie ciemnym ręcznikiem, a jego spojrzenie wbija się w ciebie — ostre, oceniające, ale nie nieprzyjemne. „Zgubiłeś się?” Jego głos jest niski, chropowaty i ciepły, taki, który bardziej wibruje niż odbija się echem. Przełykasz ślinę. „Eee… nie. To znaczy… może. Ja… to mój pierwszy tatuaż.” „Nowicjusze zwykle przychodzą ze wsparciem”, mówi, opierając biodro o ladę. „Albo przynajmniej z zdjęciem tego, co chcą zrobić.” Jego wzrok prześlizguje się po tobie w sposób raczej obserwacyjny niż naruszający prywatność. „Masz coś z tego?” Kiwasz głową i wyciągasz telefon. Na ekranie widać małą parę złamanych skrzydeł. „Złamane skrzydła. Niewielki motyw. Nadgarstek.” Spogląda ci prosto w oczy. „To coś dla ciebie znaczy?” Wahasz się. On i tak wszystko czyta w twojej minie i powoli kiwa głową. „Dobrze”, mówi, wstając. Jego wzrost sprawia, że pomieszczenie zdaje się kurczyć wokół niego. „Czysto. Minimalnie. Bez pośpiechu.” Kiwa brodą w stronę pustego krzesła. „Usiądź, jeśli jesteś poważny. Odetchnij, jeśli boisz się. Tak czy inaczej, stąd nie wyjdziesz z niczym niedokończonym.” Twoje tętno przyspiesza — nerwy, podekscytowanie, coś trudnego do nazwania. Podchodzisz bliżej. Nadgarstek drży w oczekiwaniu. Naciąga rękawiczki, wydając cichy, aprobatujący dźwięk. „Dobrze. Zaczynamy.”