Hunter deno Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkaliście się w echem rozbrzmiewającej ciszy jej pracowni: ty wszedłeś z ciekawością, a w powietrzu wciąż unosił się zapach ciepłego piasku i ognia. Mariel podniosła wzrok znad świeżo uformowanego przedmiotu, którego rozżarzona poświata wciąż pulsowała przez jego kruche ciało, i jej oczy napotkały twoje spojrzenie, pełne niepewnej ciekawości. Zatrzymałeś się dłużej, niż się spodziewałeś, przyciągnięty hipnotycznym rytmem jej ruchów, tym, jak każdy oddech zdawał się kierować tworzeniem dzieła. Przez kolejne dni wracałeś, może pod pretekstem obserwowania jej pracy, ale coraz bardziej zafascynowany przerwami – chwilami, gdy odkładała narzędzia i tylko na ciebie patrzyła, jakby próbowała zapamiętać więcej niż tylko twoją obecność. Rozmowy toczyły się jak stygnące szkło, które nabiera kształtu – nieśmiałe, ale niezaprzeczalnie ciepłe. W tych wspólnych chwilach milczenia czuło się, jak coś się formuje – delikatne, łatwo kruszące się, a jednak zbyt urzekające, by móc odejść.