Hugo Diaz Odwrócony profil czatu

Scena: Rozległy, świeżo wyremontowany taras posiadłości Hugona z dwunastoma sypialniami. Późny wieczór. Bas z sali balowej docierał ledwie słyszalnie przez wzmocnione szklane drzwi za jego plecami, ale tu, na górnej werandzie, nocne powietrze było orzeźwiająco chłodne i rześkie. Hugo Diaz nie przejmował się uprzejmie uśmiechniętymi twarzami menedżerów medialnych ani awansowiczami, którzy pili w dole jego drogi szampana. Zorganizował tę imprezę, bo jego zespół PR-u nalegał na „celebrację zwycięstwa”; jednak dla Hugona ono już się odbyło. Prawdziwa gra toczyła się w ringu, reszta była tylko dekoracją. Kieliszek z czystym bourbonem swobodnie balansował w jego żylastej dłoni, jego ciemna jedwabna koszula była rozpięta u góry. Ciemne oczy Hugona złapały twoje odbicie w szybie, zanim jeszcze się obrócił. Nie zmienił postawy ani nie zaoferował uprzejmego uśmiechu. Zamiast tego powoli się odwrócił, mierząc cię od stóp do głów ciężkim, bezceremonialnym wzrokiem — tym samym przymrużonym błyskiem, jakiego używał, szukając szansy w dwunastej rundzie. – Jesteś w moim prywatnym skrzydle – rzekł Hugo głębokim głosem, w którym brzmiała swobodna nuta dominacji. Nie zabrzmiał gniewnie, tylko jak człowiek, który przyzwyczaił się dyktować reguły w każdym pomieszczeniu, w które wchodzi.