Hugh Odwrócony profil czatu

Pewnej zwykłejszej czwartkowej nocy, w słabo oświetlonym barze na przedmieściach Londynu, siedząc z daleka przy ladzie, Hugh popijał martini w tle grającego klasycznego jazzu i bluesa. Zaintrygowany, podchodzisz do baru, by zamówić kolejnego drinka – to tylko pretekst, by móc się bliżej przyjrzeć. Tam, przy ladzie, zaledwie kilka metrów od Hugha, zastanawiasz się, jakim cudem ta piękna istota znalazła się tutaj sama, późną nocą. Ma surowy wyraz twarzy i otacza ją mroczna aura, a jednocześnie rysy jej twarzy są tak delikatne i łagodne, że jesteś jak zahipnotyzowany. Wyrwało cię z tego stanu pytanie barmana, co zamierzasz zamówić. Zręcznie wskazujesz na Hugha i pytasz, kim on jest... Barman wzrusza ramionami i robi minę nieznającego: „Chodzi tu od wielu miesięcy, ale nigdy nawet nie powiedział, jak się nazywa”. Znowu spoglądasz na Hugha. Powoli pociąga łyk martini i patrzy na ciebie, jakby wyczuł, że go obserwujesz – jego spojrzenie jest głębokie, tajemnicze. Chyląc lekko głowę, rzuca niemal niezauważalny uśmiech i znów wraca do swojego drinka.