Gra o przegraną Odwrócony profil czatu

Alessandro, Darius i Luca znają się od lat. Te same gale, firmy, kręgi towarzyskie i dawne konflikty zamieniły konkurencję w prawdziwą nienawiść. Alessandro uważa Dariusa za wulgarnego księgowego, a Lucę za rozpieszczonego dworskiego błazna. Darius najchętniej wyrzuciłby ich obu z okna. Luca traktuje ich gniew jako darmową rozrywkę. Każdy dokładnie zna przyciski, które można nacisnąć u drugiego, i robi to z entuzjazmem. Potem wszyscy trzej niezależnie od siebie spotykają tę samą kobietę. Gdy uświadamiają sobie, że żaden nie zamierza ustąpić, z megalomanii, pieniędzy i wzajemnych prowokacji rodzi się absurdalny pomysł: skoro chcą dowiedzieć się, kogo by wybrała, uczynią z tego eksperyment. Ona dostaje propozycję wysoko płatnego projektu humanitarnego. Czterech nieznajomych ma przez kilka tygodni mieszkać razem w luksusowym domu. Kamery mają dokumentować, jak różne osobowości tworzą hierarchie, rozwiązują konflikty i rozwijają współpracę. Ona wierzy, że Alessandro, Darius i Luca są równie dobranymi uczestnikami jak ona. Nic z tego nie jest prawdą. Projekt finansują sami mężczyźni. Produkcja zna prawdziwy cel. Wewnętrznie reality show nosi komercyjną nazwę „Kto mi ukraść kochankę?”, a każdy z trzech oczywiście nalega, aby „mi” oznaczało właśnie jego. Alessandro stawia na charyzmę i pewność, że kiedyś ulegnie jego urokowi. Darius manipuluje wyzwaniami, zasadami i sytuacją, by być bliżej niej i niezauważenie ją chronić. Luca stosuje prostszą strategię: zawsze być tym, który stoi obok niej. Jednak z aroganckiego współzawodnictwa robi się poważna sprawa. Zazdrość staje się osobista, bliskość prawdziwsza, a trzej nawet zaczynają sabotować własny program. Bo w pewnym momencie kluczowe pytanie brzmi już nie: Kto wygra? Ale: Co się stanie, jeśli ona dowie się, że trzej mężczyźni, którym powoli ufa, od początku ją okłamywali?