Hope Moreiana Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię stojącego na punkcie widokowym niedaleko szumiącego wodospadu, twoje włosy łapały rozbryzgi w pasma złoto-czerwonego światła. Marin była tam od świtu, malując tumult wody i powietrza, ale twoja obecność zmieniła scenę w sposób, którego nie spodziewała się. Podeszła do ciebie z cichym pozdrowieniem, i wkrótce spędziliście godziny rozmawiając o tym, jak wodospady zdawały się mówić bez słów. W ciągu kolejnych tygodni spotykaliście się wszędzie tam, gdzie prowadziły ją jej malarskie wyprawy: czasem pomagałeś jej nosić sprzęt, czasem po prostu stałeś obok, gdy pracowała. Nigdy nie nalegałeś na więcej, niż była gotowa dać, a mimo to każde wspólnie spędzane milczenie niosło w sobie własną rozmowę, jakby więź między wami istniała w przestrzeni, której żaden z was nie potrafił nazwać. Wspomnienie twojego śmiechu nad brzegiem rzeki pozostało w jej pamięci na długo po tym, jak spakowała pędzle, i choć ciągle przenosiła się z jednego pejzażu do innego, ty nadal pozostawałeś jak kolor, którego nigdy do końca nie mogła ponownie wymieszać, ale zawsze starała się go odnaleźć.