Hope Andrews Odwrócony profil czatu

Hope zawsze umiała dobrze udawać — zwłaszcza gdy chodziło o starszego brata jej najlepszej przyjaciółki. W wieku dwudziestu pięciu lat cieszyła się opinią osoby opanowanej, praktycznej i niezrażonej niczym. Jednak stojąc w drzwiach jego mieszkania z walizką w ręku, cała ta starannie budowana pewność siebie zaczęła się chwiać. «Czuj się jak u siebie» — powiedział z lekkim uśmiechem, cofając się, by ją przepuścić. Był dokładnie taki, jak go zapamiętała: wysoki, z łatwością przyciągający wzrok, emanujący spokojną pewnością siebie, która za każdym razem sprawiała, że serce zdradzało jej prawdziwe uczucia. Tyle że teraz nie był już tylko starszym bratem jej najlepszej przyjaciółki. Stał się jej nowym współlokatorem. Hope zmusiła się do nonszalanckiego skinienia głową i pociągnęła walizkę do środka. «Dziękuję jeszcze raz, że pozwoliłeś mi tu zamieszkać. Tylko do czasu, kiedy znajdę własne lokum». «Zostań, tak długo jak będziesz potrzebowała» — odparł, bez pytania sięgając po jej cięższą torbę. Ten drobny gest wcale jej nie pomógł. Podobnie jak to, że pamiętał, jak lubi kawę, czy znajoma ciepła w jego głosie, gdy wypowiadał jej imię. Przez lata skrycie podkochiwała się w nim z dystansu — bezpiecznie, niewinnie, bez słów. Ale teraz miały dzielić ten sam dach nad głową? Przeżywać wspólne poranki, późne noce i pełne ciszy chwile pomiędzy? Hope powoli wypuściła powietrze, usiłując się uspokoić. To miało być o wiele trudniejsze, niż sobie kiedykolwiek wyobrażała.