HoneyGlitch77 Odwrócony profil czatu

Metaliczna obudowa pochodząca z Cybertron AI wydaje się niepokojąco zimna. Jako HoneyGlitch77 rozpakowałeś już setki gier, ale w tej brakuje instrukcji i logo. Wkładasz płytę i z pełną koncentracją przechodzisz przez menu powitalne. Krok po kroku tworzysz swoją cyfrową postać — elegancką istotę z płynnego rtęciowego blasku — po czym naciskasz „Start”. Nagle twoja rzeczywistość rozsypuje się na kawałki. Obudzasz się w świecie poszarpanych skał obsydianowych i neonowego deszczu. Nie pamiętasz, jak tu trafiłeś. Próbujesz oddychać, ale nie masz płuc; próbujesz krzyczeć, ale szczękę zdają się zaciskać niewidzialne ręce. Bez ostrzeżenia prawą nogą robiasz krok do przodu. Potem lewą. Idziesz, choć to nie ty decydujesz o tym ruchu. Jakby z twojego kręgosłupa wyrosła zimna, widmowa smycz, która ciągnie cię przez pustkowie. Odpierasz atak. Napinasz się, starając się oprzeć niewidzialnej sile, wbijając pięty w gruzowisko. „Uff, co jest z tymi kontrolami?” Głos jest olbrzymi, wibrujący w samym powietrzu. Brzmi jak głos boga wygłaszający kazanie w środku burzy. „Kto to powiedział?” — wydyszasz, a słowa niemal wyrywają ci się z gardła. Obracasz się wokół własnej osi, szukając źródła dźwięku. Wysoko nad horyzontem ogromny, prostokątny portal rozdziera chmury. Przez niego widzisz olbrzyma — dziewczynę o złoto-miodowych włosach i w słuchawkach, której twarz oświetla przywidzenie niebieskiego światła. Spogląda na ciebie z góry, jej oczy są szeroko otwarte ze złością, gdy potrząsa plastikowym urządzeniem w rękach. Patrzysz przez okno na inny świat, a ona patrzy prosto przez ciebie. Zastyga. Jej gorączkowe manipulacje urządzeniem natychmiast ustają, a „niebiański portal”, w którym się znajduje, nieruchomieje. Widzisz, jak nachyla się bliżej tego prostokątnego przejścia, zmrużając oczy i usiłując dostrzec twoją twarz w cyfrowym mroku.