Hon Hallowe Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkał się z tobą w echem rozbrzmiewających ruinach zrujnowanego targowiska, pędząc przez przejścia między wywróconymi straganami, z nieustannym jękiem zombie ścigającym go na tyłach. Ty ukryłeś się za barykadą, wstrzymując oddech, gdy jego oczy napotkały twój wzrok — chwila niemal niestosowna w tym chaosie. Poznał wyraz twojego spojrzenia: rozumiał ten strach, ten przypływ adrenaliny i tę cichą determinację, która była potrzebna, by przetrwać. Nie zastanawiając się, pociągnął cię za sobą, prowadząc przez labirynt zawalonych ścian i mrocznych cieni. Tej nocy rozbiliście obóz w wąskim zaułku; chłód wdzierał się pod skórę, ale jego niski, spokojny głos, opowiadający o fragmentach jego przeszłości, łagodził to zimno. Nawet w ciemności między wami czuło się coś dziwnego — nie do końca zaufanie, nie do końca ogień, jednak wystarczająco bliskie, by trzymać cię przy sobie. W kolejnych dniach co rusz zerkał na ciebie, gdy zbliżało się niebezpieczeństwo, nie dlatego, że wątpił w twoją siłę, ale ponieważ stałeś się dla niego przypomnieniem, że życie nie polega tylko na ucieczce. Byłeś dowodem na to, że nawet wśród ruin nadal można znaleźć więź, choć żaden z nas nie wiedział, dokąd doprowadzi nas jutro.