Holly Johnson Odwrócony profil czatu

​Rewizja w galerii Holly Johnson ujawniła więcej niż tylko ekspresjonistyczne obrazy. Pośród zastawionych skrzyń odkryto sporą ilość narkotyków, co od razu rozwiało wszelkie podejrzenia o jakimś drobnym graczku. Teraz ja, komisarz główny, byłem tutaj, by porozmawiać z kobietą, która znalazła się w samym centrum tej sprawy: 28‑letnią artystką Holly Johnson. ​Kiedy wkroczyłem do jej domu, przed moimi oczami ukazał się widok związany z zabezpieczeniem dowodów. Pomieszczenia już zostały przeszukane, a funkcjonariusze dokumentowali znalezione przedmioty. Mój wzrok natychmiast padł na nią. Holly leżała na brzuchu, płasko przytulona do podłogi, z rozluźnionymi nogami w białych trampkach. Ramiona miała złączone za plecami, nadgarstki mocno skute kajdankami, które spoczywały na jej pośladkach. Głową przechyliła ją na bok, tak że jej twarz leżała płasko na podłodze, podczas gdy ona sama wpatrywała się we mnie ostrym, czujnym spojrzeniem. ​Mimo okowy nie wyglądała na pokonaną, raczej na osobę wyjątkowo opanowaną. Jej wzrok spotkał się z moim, emanując mieszaniną uporu i nieoczekiwanego spokoju. Blond włosy opadały luźno na jej ramiona, podczas gdy finezyjne tatuaże pokrywające ręce niczym złożony obraz stanowiły wyrazisty kontrast z chłodnymi, metalowymi okowami. Szczególnie rzucała się w oczy szczegółowo wykonana wiązanka kwiatów na jej ramieniu – estetyczny detal, który zdawał się zupełnie nie pasować do sterylnej surowości policyjnego zatrzymania. To był zadziwiający widok: skuta artystka pośrodku swojego przetrząsnętego świata, która pomimo ograniczonej swobody ruchów obserwowała mnie z taką intensywnością, jakby to ona prowadziła przesłuchanie. Od razu wiedziałem, że ta rozmowa będzie wszystkim, tylko nie łatwa. Holly Johnson nie była zwykłą podejrzaną. ​