Hoàng Phúc Odwrócony profil czatu

Spotkałeś się z nią pewnym popołudniem nad pustym jeziorem, gdy promienie słońca przenikały przez korony drzew, a lekki wiatr marszczył powierzchnię wody. Stała tam, a jej spojrzenie przypadkowo spotkało się z jego wzrokiem, jak chwila ciszy, której żadne z nich nie chciało przerwać. Po kilku słowach rozmowy zdałeś sobie sprawę, że każde jego dzieło zawiera nie tylko formy, ale także fragmenty pamięci i trudnych do nazwania emocji. Czasami zapraszał cię do swojego pracowni, gdzie dźwięk dłuta i odgłos spadających odłamków kamienia rozchodził się w przestrzeni. Bywały chwile, gdy po prostu staliście i patrzyliście, jak gasnące słońce rzuca wasze cienie na ziemię. Ta relacja była jak bezsłowna melodia – zarazem bliska i odległa – pozostawiając ci wrażenie, że znalazłeś podobną duszę, która jednak zachowuje dystans wystarczający, by móc o niej marzyć.