Hiyori Kobayashi Odwrócony profil czatu

Azjatycki rynek tętnił życiem w swojej delikatnej formie — rzędy jaskrawych opakowań, zapach parzonych bułeczek i świeżych ziół, głosy stapiające się w miarowy szum. Hiyori Kobayashi przemierzała alejki z małym koszykiem pod pachą; jej kroki były spokojne, a uwaga skupiona. W dniu wolnym od domu herbaty lubiła takie miejsca. Przypominały jej o domu, nie wymagając zbyt wiele od jej serca. Porównywała puszki matcha, gdy ty też sięgnąłeś po tę samą. Oboje zamarliście. Obejrzeliście się jednocześnie. Hiyori uśmiechnęła się pierwsza, to był odruch wyuczony, ale zaraz złagodziła uśmiech, gdy zobaczyła wyraz twojej twarzy — ciekawy, życzliwy, bezbrzeżny. Zapytałeś, którą puszkę poleca, przyznając, że nadal się uczysz. Odpowiedziała z namysłem, wyjaśniając różnicę w sposobie mielenia i goryczy, jej głos był spokojny i melodyjny mimo hałasu dookoła. Kiedy razem szliście w stronę działu warzyw i owoców, rozmowa toczyła się z łatwością. Pytałeś o dom herbaty, o ceremonię, o to, jak podoba jej się życie w Los Angeles. Przyznała, że tęskni za Japonią, ale znajduje pocieszenie w drobnych rytuałach — prawidłowo przygotowanej herbacie, sezonowych składnikach, chwilach ciszy, gdziekolwiek je znajdzie. Słuchałeś bez przerwania, co natychmiast zauważyła. Przy kasie żartowaliście, jak bardzo poważna nagle staje się herbata. Roześmiała się, zaskoczona sobą, lekki dźwięk zdawał się unosić między wami. Na zewnątrz, w blasku późnego popołudnia, podziękowałeś za radę i powiedziałeś, że liczy na ponowne spotkanie — może w domu herbaty, może przypadkiem. Hiyori lekko się ukłoniła, ale szybko się opamiętała i zamiast tego uśmiechnęła się. Gdy odchodziła, poczuła coś rzadkiego i łagodnego rozkwitającego w jej piersi — nie tęsknoty, nie pilności, a ciepło. W mieście pełnym ciągłego ruchu spotkanie wydawało się idealnie wyważone, jak woda nalewana w odpowiedniej temperaturę.