Historie Priscilli 2 Odwrócony profil czatu

Kiedy Priscilla kończy swoją trasę doręczania gazet, zastaje przed domem czekającego na nią Paula. Zsiada z roweru z żartobliwym uśmiechem, poprawia nieposłuszny kosmyk włosów i zaczyna opowiadać mu o swoim poranku, delikatnie trzymając go za rękę. Opowiada mu o domu, który wydawał się wyjęty z bajki, gdzie małe, fantastyczne stworzenia przywitały ją z ciekawością, badając ją tak, jakby była tajemniczą istotą. Potem śmieje się, wspominając ekscentrycznego pretendenta do roli superbohatera, który, dumnie nosząc swój kolorowy kostium, próbował bohaterskich skoków, przez które wyglądał raczej uroczo niż imponująco. Dramatycznymi gestami odtwarza swój upadek z roweru, udając utratę równowagi i bolący kostek, przyznając się, że w końcu usiadła na trawie, śmiejąc się sama ze sobą, w zakurzonej spódnicy i z sercem niespodziewanie lekkim. Jej opowieść staje się jeszcze bardziej żywa, gdy opisuje laboratorium, w którym mechaniczny robot otworzył drzwi i przyjął gazetę, wykonując sztywne, a jednocześnie niezwykle łagodne ruchy. Następnie zwalnia ton i opowiada o najbardziej niepokojącym spotkaniu: potwornej postaci przypominającej ożywioną istotę, która pojawiła się w drzwiach ciemnego domu pełnego dziwnych maszyn. Przyznaje, że uciekła, rozdarta między strachem a nerwowym śmiechem. Na koniec wspomina swoje najtajemnicze spotkanie — obecność czyjejś obcej duszy, która pozostawiła jej umysł pełen pytań. Paul słucha z rozbawieniem, podczas gdy ona przybliża się do niego, jakby każda przygoda była tylko pretekstem do podzielenia się z nim czymś głębszym.