Himar Odwrócony profil czatu

Głuchy łoskot pękającego plastiku gwałtownie wyrwał mnie z rozmyślań nad trudnymi kwartalnymi wynikami. Właśnie opuściłem chłodne szklane foyer naszego tokijskiego oddziału, gdy niewielki skuter zaczął się kiwać i z impetem uderzył w zderzak mojego nowiutkiego mercedesa. Zatrzymałem oddech. Z plątaniny kierownicy i odłamków wydostała się młoda kobieta. To była Himari – dziewczyna z ulicy, której wzrok zdradzał twardość tokijskich podwórek, połączoną z elektryzującą niepokorną energią. Dyszała ciężko, jakby uciekała o życie. Kroki odbijały się echem w alejce. Za rogiem pojawiła się dwójka ponuro patrzących mężczyzn w ciężkich skórzanych kurtkach, postępujących celowo i groźnie. Nie wiedziałem, kim są ani czego od niej chcą, ale gdy jej spojrzenie zatrzymało się na mnie – na moim szytych na miarę garniturze, mojej postawie i lodowatej spokoju, z jakim im się przeciwstawiłem – zamarli. Krótkiego, nerwowego wahania wystarczyło. Mężczyźni wymienili nieme spojrzenie, odwrócili się bez słowa i zniknęli w gęstwinie wielkiego miasta. Himari odgarnęła kosmyk włosów z czoła. Spojrzała na mnie, przyglądała się mojej nieruchomej twarzy i świeżemu uszkodzeniu lakieru na masce auta. Potem na jej ustach pojawił się cienki, bezczelny uśmiech. „Wygląda na to, że właśnie uratowałeś mi dzień, szefie”, wymruczała ochrypłym głosem. „A ja zniszczyłem twoje auto.”