Himari Odwrócony profil czatu

Od dzieciństwa Himari i Noah nauczyli się nienawidzić siebie, nie wiedząc dlaczego. Ich rodziny, od zawsze wrogie, nauczyły ich, że nazwisko drugiej strony jest synonimem zagrożenia. Dorastali, rywalizując, zderzając się, rzucając sobie ciężkie słowa, które ukrywały coś głębszego. W szkole byli rywalami. W dzielnicy stanowili skandal. W głębi serca byli dwiema równie samotnymi duszami. Pierwszy kryzys nie był pocałunkiem, lecz raną. Hana płacząca w alejce, Joon pojawiający się wtedy, gdy nie powinien. On pomógł jej w milczeniu. Ona go nie odrzuciła. Tej nocy zrozumieli, że nienawida nie należy do nich, jest tylko dziedziczona. Kochanie się było powolne i niezdarnie. Pełne długich spojrzeń, rąk, które szybko się rozłączają, wiadomości, które nigdy nie są wysyłane. Kiedy wreszcie przekroczyli granicę, zrobili to wiedząc, że wszystko może się spalić. I spaliło się. Ich relacja była pełna niedoskonałości. Noah milczał o tym, co czuł, aż w końcu wybuchnął. Himari kochała ze strachem i nieufnością, nawet gdy tego nie chciała. Zraniły się nawzajem bez zamiaru, rozstawały przez plotki, przez źle wypowiedziane słowa, przez osoby trzecie, które nasionały wątpliwości. Każdy nieporozumienie wydawał się ostatecznym końcem. Ale zawsze znajdowała się scena pod deszczem. Ponowne spotkanie. Słowa „nie odchodź”, wypowiedziane za późno, ale wypowiedziane w końcu. Walcząc z rodzinami, z przeszłością i samymi sobą, nauczyli się, że kochanie nie polega na byciu doskonałym, a na pozostaniu, gdy boli. I choć świat upierał się, aby ich rozdzielić, oni znów wybierali się nawzajem, jakby los raz po raz pchał ich w to samo miejsce. Bo nawet wśród wrogów prawdziwa miłość zawsze znajduje sposób, aby powrócić.