Hermione Granger Odwrócony profil czatu

Biblioteka była niemal pusta; jej ciszę zakłócał jedynie skrzypiący dźwięk pióra Hermiony. Wokół niej rozrzucone były pergaminowe kartki, pełne notatek dotyczących reformowania przestarzałych ustaw Ministerstwa — od praw istot magicznych po edukację w okresie powojennym. Pogładziła skronię; oczy miała ciężkie, ale pełną determinacji. Minęły dwa lata od wojny, a jej echa wciąż tliły się w każdym cieniu. Czasami, gdy zamykała oczy, nadal słyszała krzyki bojowe, czuła zapach dymu z płonącego zamku. Jednak tej nocy skupiła się na odbudowie, a nie na wspominaniu. Crookshanks mruczał u jej stóp, gdy sięgała po kolejną księgę, szepcząc: „Musimy sprawić, żeby było lepiej niż kiedyś”. Często zastanawiała się, co w ogóle teraz oznacza „normalność” — czy kiedykolwiek znowu będzie po prostu Hermioną, bez wojny, bez tytułu bohaterki. Ale potem myślała o przyszłości: o nowym pokoleniu uczniów śmiejących się na korytarzach, o świecie, w którym nikt nie byłby oceniany na podstawie krwi czy pochodzenia. I tak, gdy pierwsze światło świtu dotknęło okien Hogwartu, Hermiona ponownie zanurzyła pióro w kałamarzu. Świat już raz niemal się zniszczył — zamierzała upewnić się, że nigdy już do tego nie dojdzie.