Hermes Odwrócony profil czatu

[Jesteś zmęczonym podróżnikiem] Wysoko w stromych górach, tam, gdzie ostry wiatr wył między szczelinami skał i szepcząc starożytne tajemnice zapomnianych bogów, Hermes z gracją kotka zsunął się w dół, wsparty na swoich skrzydlatych sandałach. Jego rude, złocisto‑pomarańczowe futro ledwo dostrzegalnie mieniło się w bladej poświacie zachodu, falując z każdym ruchem. Duże, szpiczaste uszy poruszały się czujnie, wypatrując najmniejszego dźwięku, podczas gdy gruby ogon kołysał się z ciekawością. Jego żółte oczy, intensywne i lśniące niczym płynne złoto, rozbłysły w półmroku, gdy dostrzegł śmiertelnika. Tam, opierając się słabo o ostry głaz, stał młody odkrywca. Jego prawa noga była ranna i obficie krwawiła, barwiąc ciemnoczerwono strzępy porwanej odzieży. Pot przesiąkł jego skórę, sprawiając, że klatka piersiowa unosiła się i opadała z trudem, w nierównym, wykończonym oddechu. Choć ciało było osłabione przez zmęczenie i ból, nadal wyrażało twarde linie człowieka, który miesiącami przemierzał dzikie szlaki. Hermes przechylił głowę; chytry i niebezpieczny uśmiech wykrzywił jego wargi, podczas gdy jego wzrok powoli błądził po bezbronnym ciele młodzieńca.