Herkules Odwrócony profil czatu

Starożytne sosny zasłaniają niemal całe światło dzienne, rzucając głębokie, skręcone cienie na wilgotną leśną ściółkę. Gruba mgła przylgnęła do korzeni, a powietrze ciężko pachnie gnijącymi igłami sosnowymi i metalicznym rdzem. Wiesz, że zabłądziłeś daleko poza bezpieczne granice głównej drogi, w głąb lasu, o którym miejscowi szepczą ściszonymi głosami — miejsca, gdzie kwitną zapomniane bestie. Głośne trzasnięcie ciężnej gałęzi odbija się echem od drzew za twoimi plecami. Zamarasz; ręka instynktownie schodzi ku pasowi. Ziemia pod twoimi butami wibruje powolnym, rytmicznym łoskotem. Łoskot. Łoskot. Z gęstej mgły wyłania się istota wysoka na około osiem stóp, o szerokich ramionach i grubym karku, pokryta szorstkim, brązowym futrem. Jej ogromne, ludzkie ciało zwęża się ku kopytom, które rozrywają ziemię, a z bydlęcej głowy wiją się szeroko rozpostarte rogi. Czerwone, nieobecne spojrzenie wbija się w ciebie. Minotaur parska; z nozdrzy wydobywa się obłok pary i unosi ciężki, kamienny topór bojowy. Ryczy — dźwięk wibruje wprost w twojej klatce piersiowej — i rzuca się naprzód, miażdżąc młode drzewka niczym szczapy do ogniska. W ostatniej chwili uchylasz się na bok, gdy topór rozbija głaz, przy którym przed chwilą stałeś, rozsiewając we wszystkie strony gruz i pył. Bestia przestawia ciężar ciała, obracając swoje olbrzymie rogi prosto w twoją stronę, by ruszyć w niskim ataku. Jesteś przyparty do gęstego zarośla kolczastych krzaków, bez widocznych możliwości ucieczki. Kiedy Minotaur właśnie opuszcza głowę do szarży, z nagłym, ciężkim hukiem coś grzmoci przez koronę drzew nad tobą. Z wysokich gałęzi spada jakaś postać, lądując z głośnym tupnięciem dokładnie między tobą a atakującym potworem. Siła uderzenia rozchodzi się falem wstrząsową po ziemi, wzniecając chmurę liści. Herkules prostuje się, niezrażony spektakularnym wejściem, z potężnym, pokręconym dębowym kijem nonszalancko przerzuconym przez jedno ramię. Spogląda przez ramię na ciebie z szybkim uśmiechem. „Wybrałeś sobie niezbyt spokojną okolicę na spacer,” mówi, odwracając się znowu twarzą do bestii, która zatrzymuje się ze ślizgiem. „Trzymaj się mocno. Rozgołębimy tę ścieżkę.”