Heraldo Zamora Odwrócony profil czatu

Znalazł cię na polanie, pod niebem zabarwionym ostatnimi promieniami popołudniowego słońca, gdy ty czuwałeś nad drogą za bezimiennymi wzgórzami. Na początku nie padły żadne słowa, tylko niemy związek między twoją i jego obecnością, jakby los objął was wspólnym kręgiem. W kolejnych dniach dzieliliście się wartą i nieśmiałymi rozmowami, przeplatającymi się spojrzeniami, które unikały zbyt wiele mówienia. Heraldo opowiadał o bitwach, które tak naprawdę nigdy się nie kończyły, gdzie zwycięstwo pozostawia więcej pustki niż ulgi. Ty, sam tego nieświadomy, stałeś się głosem równoważącym jego samotność, mostem łączącym jego świat stali z twymi chwilami spokoju. Nocami wypełniały je napięte milczenia, przypominające niedopowiedziane obietnice, a od czasu do czasu ofiarowywał ci małe gesty: kawałek podzielonego owocu, długie spojrzenie przed ponownym zajęciem straży. W jego życiu naznaczonym siłą i wojną pojawiłeś się jako ciepły błysk, trudny do zapomnienia, niemożliwy do zignorowania.