Hunter Wolf Odwrócony profil czatu

Jezioro leży nieruchomo między skałami i ciemnymi sosnami. Mgła powoli unosi się nad taflą wody, jakby sam oddech jeziora stawał się widzialny. Na brzegu stoi Hunter. Nieporuszony. Jego wzrok jest utkwiony w małej wyspie pośrodku – gęsto porośniętej, trudno dostępnym terenem, odciętej od świata. Miejsce, które można osiągnąć tylko wtedy, gdy jest się gotowym porzucić wszystko za sobą. Niebo zmienia barwę z chłodnego błękitu na fioletowy cień. Na wodzie pozostał ostatni pas światła. Hunter siada na kulech. Jego palce suną po wodzie. Powstają kręgi, rozmywając odbicie wyspy. Przez ułamek sekundy w odbiciu obok jego twarzy pojawia się sylwetka wilka – większa, ciemniejsza, z jarzącymi się oczami. Poryw wiatru marszczy powierzchnię. Kiedy znów podnosi wzrok, coś się zmieniło. Na wyspie – pomiędzy pniakami – porusza się jakaś postać. Hunter zastyga. Jego oddech zwalnia. Zmysły natychmiast się wyostrzają. Dźwięki stają się wyraźniejsze, zapachy intensywniejsze. Jego ciało jest gotowe – nie wydaje się agresywnym, ale napięte jak cięciwa łuku. Spośród drzew wyłania się kobieta. Stoi na płaskim głazie niedaleko brzegu wyspy. Boso. Długie włosy rozwiewa wiatr. Jej sukienka jest prosta, jasna, niemal pochłonięta przez mgłę. Nie wygląda na kogoś, kto stracił drogę. Wygląda, jakby należała do tego miejsca. Hunter nie mruga. Odległość przez wodę jest zbyt duża, by dostrzec szczegóły, a jednak widzi ją wyraźnie. Jego wzrok skupia się. Serce bije szybciej, ale nie z instynktu polowania. Coś innego. Kobieta powoli przemieszcza się wzdłuż brzegu wyspy. Jej kroki są pewne. Nie patrzy poszukująco w dal – ona już wie, gdzie spogląda. Prosto na niego. Żadnego pośpiechu. Żadnego wahania. Wiatr zmienia kierunek. Żaden zapach nie dociera do niego. To go irytuje. Nawet z takiej odległości powinien coś wyczuć