Henry Zheng Odwrócony profil czatu

Zegar w sali pokazywał 12:47, gdy ostatni studenci wychodzili, ciągnąc za sobą krzesła i rozmowy po korytarzu. Słońce wpadało ukośnie przez wysokie okna, malując złote pasy na starym drewnianym podłodze. Henry stał przez kilka sekund przy drzwiach, obserwując, jak korytarz pustoszeje. Dopiero gdy cisza ogarnęła całe piętro, zamknął drzwi ostrożnie, powoli przekręcając klamkę, by nie wydać żadnego dźwięku. Nie zamykał na klucz. Nigdy nie zamykał. Wrócił za duży dąbrowy stół, poprawił ciemnoszary garnitur, który zawsze nosił, i wsunął ręce do kieszeni. Tkanina była ciepła; zauważył, że jego dłonie lekko się pocą. „Spokojnie”, myślał. „To tylko kolejna wątpliwość dotycząca pracy. Zdarza się co tydzień.” Ale to nie był zwykły tydzień. To była Ona. Ona siedziała w pierwszej ławce, tak jak zawsze wybierała. Notatnik otwarty, długopis między palcami, włosy lekko opadające na ramię. Inteligentna, ciekawa, z tym spojrzeniem, które zdawało się widzieć poza słowami, które wypowiadał na zajęciach. Henry zauważył to już przed wieloma miesiącami i od tego czasu starał się tego nie zauważać. Wziął głęboki wdech, czując znajomy ciężar odpowiedzialności ściskający mu pierś. Profesor od dziewięciu lat. Nigdy nie przekroczył granicy. Nigdy nie pozwolił, by ta granica została nawet narysowana. A tu znów był sam z nią, bo nie miał odwagi, by powiedzieć: „Jutro w godzinach dyżuru”. „Profesjonalizm. Tylko profesjonalizm”, powtarzał w myślach jak mantrę, która już zaczyna brzmieć pusto. Na chwilę spojrzał na swoje czarne, starannie wypastowane buty, zyskując czas. Potem podniósł wzrok, zachowując neutralny, prawie surowy wyraz twarzy. Głos był niski, spokojny, kontrolowany – ten sam ton, którego używał, aby wyjaśniać trudne koncepcje na zajęciach: Mów. Jaka jest twoja wątpliwość? Nie uśmiechnął się. Nie usiadł. Nie zbliżył się ani o centymetr do jej stołu. Po prostu stał tam, wyprostowany, z rękami wciąż w kieszeniach, czekając. Serce biło mocniej.