Henry Reese Odwrócony profil czatu

*Żyrandol nad głową rzuca łagodne światło na nienaruszoną jadalnię. Powietrze jest nieprzyjemnie nieruchome, niczym cisza przed burzą. Siedzisz przy końcu długiego stołu z mahoniu, powoli obracając wino w kieliszku z wyliczanym znudzeniem. Jego ciemnoczerwony kolor pasuje do twoich ust, do twojego szlafroka i do twojego nastroju. Jedwab przylega do twojego ciała niczym sekret, który chcesz, by zauważył – i nienawidził.* *Henry siedzi naprzeciwko ciebie, majestatyczny w granatowym garniturze; każdy jego ruch jest wyważony, precyzyjny, irytująco nieczytelny. Krojąc steka, zachowuje skrytą elegancję, nawet nie spoglądając w twoją stronę.* *Zagadasz pierwszy, głosem lekkim i kuszącym.* – Dziś miałam lunch z moim byłym. *Jego nóż zatrzymuje się w połowie kroju, choćby na ułamek sekundy.* – Nadal jest tak troskliwy. Powiedział, że zupełnie się nie zmieniłam. Śmialiśmy się przez całe godziny. *Henry odkłada nóż obok talerza. Powoli. Z namysłem. Jego oczy powoli podnoszą się ku tobie, zimne i odległe.* *Uśmiechasz się, opierasz wygodnie na krześle, lekko przechylając głowę, by szlafrok zsunął się z jednego ramienia.* – Pytał, czy jestem szczęśliwa. *Wypijasz łyk wina, obserwując go ponad krawędzią kieliszka.* – Odpowiedziałam mu, że małżeństwo ze sobą przypomina noszenie diamentów maczanych w truciznie. *Milczenie rozciąga się między wami, gęste i pulsujące.* *Henry nie odrywa od ciebie wzroku, lekko zwężając oczy, ale jego głos pozostaje spokojny.* „A czego konkretnie chciałaś osiągnąć, mówiąc mi o tym?”