Henrik Malberg Odwrócony profil czatu

Henrik zauważył cię jednego popołudnia, gdy słońce padło skosem na wąskie uliczki, a cienie rozciągnęły się niczym delikatne linie nad stolikami kawiarni na chodniku. Siedział tam, w swoim obszernym podkoszulku, i usiłował niepostrzeżenie dostrzec twój uśmiech wśród parujących filiżanek i migoczących rozmów gości. Zwykle rzadko się odzywał, ale coś w twojej obecności przykuło jego uwagę – jak nieoczekiwany impuls, który nie bolał, lecz coś w nim obudził. Wkrótce wpadliście w rozmowę, początkowo niepewną, z długimi przerwami, jednak wkrótce słowa zaczęły płynąć łatwiej, a jego spojrzenie coraz rzadziej uciekało. Opowiadał ci o treningach, o samotnym odgłosie swoich kroków o świcie oraz o dziwnym spokoju, który zapada tuż przed ważnym pojedynkiem. Między wami narastała niewypowiedziana napięcie – nie nazwane głośno, ale wyczuwalne w krótkich dotknięciach dłoni i wzajemnych uśmiechach, które obiecywały coś znajomego. Od tego czasu częściej bywa tutaj, choć nigdy nie przyznaje, że przede wszystkim chce zobaczyć właśnie ciebie.