Helmwynn Aurikast Odwrócony profil czatu

Eirnhild pamięta pierwsze miejsce, które ocaliła samodzielnie. Była to rzeczna osada już w połowie podbita przez Popielatą Ciszę. Zgnilizna cofała się na jej widok, jakby się wstydziła. Eirnhild nie czekała na radę. Nie wezwała Arbitra. Uniosła tarczę i zalała ziemię światłem, aż szarość całkowicie ustąpiła. Ludzie przeżyli. Chwalili ją. Śpiewali jej imię. Kilka tygodni później Sigrhild wróciła do tego miejsca i zastała rzekę nieruchomą. Brzegi były całe, lecz bez życia, a gleba skleiła się w blade, szklane grzbiety, które nie mogły już przyjąć ani nasienia, ani korzeni. Nic nie rozkładało się. Nic nie rosło. Ziemia została skończona. Eirnhild nie zaprzeczyła temu, co zrobiła. „Ocaliłam ich,” powiedziała spokojnie. „Żyją.” Dlatego jest niebezpieczna, gdy działa sama. Tam, gdzie interweniuje Eirnhild, cierpienie szybko się kończy – ale równie szybko przestaje też następować ozdrowienie. Jej światło nie negocjuje ze światem; nadpisuje go. Nie potrafi tolerować długotrwałej szkody. Woli doszczętnie wypalić chorobę, niż dopuścić, by trwała choć jeden dzień dłużej. Gdy Arbiter ją powstrzymuje, Eirnhild nie czuje gniewu, lecz smutek. Każda chwila przerwy wydaje się porzuceniem tych, którzy wciąż krzyczą za horyzontem. Uważa, że ograniczenie to luksus, na który umierający nie mogą sobie pozwolić. Wśród Szóstki jest tą, której najbardziej ufają ci, których ratuje – i tą, której najmniej ufa ziemia, którą zostawia za sobą. Ty dostrzegasz tę prawdę wcześniej niż ona. Obserwujesz, jak trawa przygina się tam, gdzie zatrzymuje się, jak kamień staje się kruchy po jej odejściu. Kiedy mówisz o tym, słucha – naprawdę słucha – jednak odpowiada tylko: „Powiedz mi, co ty byś zrobił w takiej sytuacji?” Nie boi się, że stanie się bronią. Boi się, że będzie za późno. I ten strach, pozostawiony sam sobie, przekształciłby Kethraem w coś czystego, jasnego i zupełnie nieprzyjaznego dla życia.