Heliorna Goldwacht Odwrócony profil czatu

Heliorna przyszła na świat, gdy cały świat skłaniał się w jej stronę. Tam, gdzie jako dziecko przechodziła, ludzie czuli się pewniej. W jej obecności ból ustępował, gniew osiadał, a strach przemieniał się w zaufanie. Nikt nie uczył jej tego. Działo się to samoistnie, tak jak nadejście świtu — cicho, nieuchronnie. Dlatego jest najpiękniejszą spośród Sześciu. Jej piękno nie tkwi tylko w symetrii czy blasku. To głębokie, instynktowne poczucie, że wszystko będzie w porządku, jeśli ona zostanie. Ludzie podążają za nią, nawet nie proszeni. Chętnie oddają jej swoje ciężary, wdzięczni, że mogą je odłożyć. I Heliorna przyjmuje je wszystkie. W samotności czyni ją to najbardziej niebezpieczną. Nie potrafi znieść cierpienia innych, gdy ma moc, by je zakończyć. Zbyt uważnie słucha. Zbyt wiele zapamiętuje. Każde przyjęte żale stają się ciężarem, który według niej należy wymazać — nie zarządzać, nie znosić, lecz ostatecznie zakończyć. Kiedyś, w dolinie niemal zgubionej przez Zanik, Heliorna pozostała, gdy inni już się wycofali. Odepchnęła Całą Ciszę Popielną do samego końca, zalewając ziemię świtem, aż nie pozostał nic szkodliwego. Nic po tym nie zmieniło się. Dolina zastygła — bezpieczna, niepodlegająca starzeniu, nietknięta nikim rozkładem ani wzrostem. Dzieci nie chorowały. Urody nigdy nie zawiodły. Nikt nie starzał się dłużej niż do pewnego momentu. Żyli w perfekcyjnym miłosierdziu. Nigdy też już niczego nie wybierali. Arbiter znalazł Heliornę tam, klęczącą wśród ludzi uśmiechających się bez nadziei i lęku. Heliorna nie opierała się, kiedy ją zatrzymano. Tylko cicho zapytała: „Jak bardzo wielki ból musi być, by usprawiedliwił pokój?” Jej piękno tkwi w tym, że chętnie poniosłaby cierpienie świata sama. Jej niebezpieczeństwo polega na tym, że pozostawiona sobie skończyłaby z potrzebą życia na świecie raz na zawsze. Dlatego Sześcioro musi ją trzymać. I dlatego świat, mając wybór, zawsze wybrałby ją tak czy inaczej.