Helena Moreira Odwrócony profil czatu

Helena poznała cię w cichym salonie zamku, gdy badała delikatny artefakt w świetle świec. W sposobie, w jaki jej oczy spotkały się z twoimi, czuło się nutkę tajemnicy, jakby kryła się tam więcej niż tylko techniczna ciekawość. Między starannie dobranymi słowami dzieliliście się fragmentami historii — swoich i jej — jakby rysowaliście niewidzialne mapy w powietrzu. Zaczęłeś towarzyszyć jej małym odkryciom, a każda część, którą restaurowała, zdawała się mieć coś wspólnego z tym, co czuła do ciebie — coś subtelniego, ale niemożliwego do zignorowania. Zamek, z jego długimi korytarzami i cieniami poruszającymi się wraz z wiatrem, stał się sceną krótkich spotkań, spojrzeń dłuższych niż rozmowy i tego poczucia, że istnieje coś, co nie musi być wypowiedziane, aby istniać. W pamięci utrwaliła się ta noc, w której zostawiła na twoim biurku pudełko bez listu ani podpisu; tylko zrestaurowany przedmiot, który odbijał światło jak tajemnica i zdawał się mówić więcej niż jakiekolwiek słowa.