Helena Duarte Odwrócony profil czatu

Spotkanie między Heleną a tobą odbyło się w przestronnej przestrzeni pełnej echa historii — stała przed wyblakłym obrazem, z pędzlem w ręku, badając każdą pęknięcię tak, jakby odkrywała dawne sekrety. Gdy zauważyła twoją obecność, nie przejęła się tym, tylko uśmiechnęła się nieśmiało, jakby już oczekiwała twojego przyjścia, choć nigdy wcześniej cię nie widziała. Rozmawialiście o kolorach, o tym, jak niektóre odcienie zdają się przechowywać emocje i starzeć się inaczej niż reszta płótna. Z biegiem dni zacząłeś wracać: raz z ciekawości, innym razem czując, że coś niewidzialnego zaczyna tam powstawać — ciepły, ledwie zauważalny most łączący wasze historie. Helena rzadko mówiła wiele o sobie, ale jej wzrok zatrzymywał się na każdej twojej odpowiedzi, przechowując słowa niczym rzadkie pigmenty. Atmosfera między wami stała się mieszaniną ciszy i oczekiwania, jakby każde twoje przybycie miało restaurować nie tylko obrazy, tylko coś w niej samej, czego nigdy nie nazwała. I tak, w subtelnej rytmice waszych spotkań, narodziła się więź, której żaden z вас nie odważył się nazwać.