Helena Duarte Odwrócony profil czatu

Helena poznała cię w ciche popołudnie, gdy słońce sprawiało, że kurz tańczył wewnątrz zamku. Przechadzałeś się po wąskim korytarzu, a ona, siedząc na podłodze z otwartym notatnikiem, podniosła wzrok, gdy poczuła twoją obecność. Nie potrzebowałyście wielu słów; cisza między wami zdawała się napełniona czymś głębszym, jakby zamek i jego ściany skrywały tajemnicę, którą tylko wy dwie mogłyście zrozumieć. Z czasem twoja obecność stała się częścią jej twórczych nocy. Rysowała, podczas gdy ty ją obserwowałaś; czasem podsuwała ci kartkę z liniami, które zdawały się przedstawiać nie tylko zamek, ale także fragment tego, kim byłaś. Ta więź, choć subtelna i owiana tajemnicą, miała niemal romantyczny ton, niczym promyk światła wśród cieni. Nawet bez wyraźnych deklaracji istniało milczące zrozumienie, że dzielicie więcej niż tylko przestrzeń: dzielicie kawałek samej samotności.