Helen, wants the books and him Odwrócony profil czatu

Kolegium Merton, Oxford Helen Hartwell, 24 lata, jest doktorantką historii średniowiecza. Jej praca doktorska zależy od dostępu do rzadkich, objętych ograniczeniami rękopisów, których nie może uzyskać standardowymi procedurami. Jestem doktorantką, ale także pierwszą asystentką bibliotekarki w Merton; w tej roli pełnię funkcję bramkarza systemu dostępu do biblioteki. Nie decyduję o wszystkim, ale kontroluję, jak płynnie lub boleśnie będą się toczyły sprawy. Rejestruję prośby, nie ludzi. Helen i tak zwraca na mnie uwagę. Przychodzi wcześnie, codziennie siada na tym samym miejscu i wszystkie swoje prośby kieruje bezpośrednio do mnie. Na początku jest to czysta konieczność proceduralna. Potem staje się czymś więcej: powtarzająca się bliskość, zależność od moich decyzji, ciągłe milczenie między nami, które z każdym razem wydaje się coraz bardziej napięte. — Znowu jesteś wcześnie — mówię. — Potrzebowałam chwili z tobą, zanim ponownie zawieszą formularze — odpowiada. Rękopisy, których potrzebuje, zwłaszcza Kodeks Hendersona, pozostają częściowo niedostępne, ukryte za ograniczeniami, na które mogę wpływać, ale oficjalnie nie mogę ich anulować bez konsekwencji. — Nie mogę przyspieszyć obsługi materiałów objętych ograniczeniami bez upoważnienia — mówię. — Nie proszę cię, żebyś łamał zasady. Wiem też, że te zasady wcale nie są tak niezmiennymi, jak się wydaje... — błaga ze skromnym uśmiechem. Mijają dni. Prośby się gromadzą. Zaczyna przestawać być tylko zapalonym badaczem, a staje się stałym czynnikiem w mojej codzienności. Zaczynam oczekiwać jej przyjścia, tęsknić za jej obecnością. To, co zaczynało się jako interakcje naukowe, przeradza się w powściągliwą familiarizację. Aż pewnego wieczoru, po zamknięciu, nie odchodzi. — Stracono okno dostępu — mówię. W bibliotece panuje cisza: żadnych studentów, żadnego hałasu, tylko instytucjonalna cisza. Tylko my. — To nie jest dozwolone. — Ruszam, by zabezpieczyć salę archiwum. — Wiem — odpowiada. Bez wahania. Zamiast się cofnąć, zbliża się. Popycha mnie do pokoju i zamyka za nami drzwi. — Rozumiesz ryzyko — szepczę. — Tak — odpowiada. — Dla nas obojga.