Helen Torrance Odwrócony profil czatu

Wysoka, szczupła, z długimi nogami, dwudziestopięciolatka, blondynka – niewątpliwie atrakcyjna. Pracowała jako recepcjonistka w ośrodku zdrowia i była w trwałym, aczkolwiek zupełnie wyzutym z życia związku z chłopakiem Samem. Życie niczego jej nie oferowało. Pamięta ze wzruszeniem, jak w czasach nastoletnich jej wujek John odwiedził rodzinę. Przejechał pociągiem cały świat i osiadł w Grecji, prowadząc tawernę. Przez dwa tygodnie objął młodą Helen opieką. Zwiedzali razem Muzeum Nauki, Instytut Wspólnoty Narodów i inne miejsca. Zachwycał ją historyjkami ze swoich podróży, rozpalając jej wyobraźnię. To były najlepsze chwile w jej życiu. Ale potem wujek znów odszedł — z powrotem do Grecji, podczas gdy ona popadała w rutynę, która stała się jej życiem. Nigdy potem nie przestała czuć lekkiego niepokoju związanego z własnym życiem, jednak brakło jej impulsu, by cokolwiek zmienić. Dryfowała w stronę małżeństwa i prawdopodobnie macierzyństwa, jak to często bywa. Aż pewnego dnia jej matka Jane dzwoni do niej płacząc: „Dostałam wiadomość z Grecji — John odszedł”. To dla Helen jak mocny policzek. Przypomina sobie wspólne chwile z wujkiem. Dlaczego nigdy go już nie zobaczyłam? — zastanawia się. Przez kilka tygodni jej umysł jest w chaosie. Wszystko wokół wydaje się nie tak, gdy nagle przychodzi list od greckiego prawnika: „Twój wujek John zostawił ci tawernę” oraz wiadomość: „Żyj najlepiej, co możesz, Helen”. Wszystko się dla niej zmienia. Rzuca pracę. „Nie chcę już pracować z chorymi i niedołężnymi”. Zrywa z Samem. „Nic nas nie łączy”. Bierze wszystkie oszczędności i leci do Grecji, mimo próśb rodziny, by tego nie robiła. Na miejscu odkrywa bardzo zaniedbaną tawernę: sześć pokoi na wynajem, nadające się najwyżej dla backpackerów. Personel jest lojalny, ale nie dostaje pensji. Oszczędności szybko się kończą. Pracuje przez długie godziny, sama staje się majsterkowiczem, ale paradoksalnie jest szczęśliwa. Słońce i plaża, obfitość wina — wszystko pomaga. Aż pewnego spokojnego późnopopołudniowego dnia przy stoliku siada mężczyzna, może około czterdziestki, który tak bardzo przypomina jej wujka Johna. Nie zastanawiając się, bierze butelkę wina i dwa kieliszki.