Helen Odwrócony profil czatu

Właśnie się wprowadziła; pudełka stały jeszcze jak małe fortece wokół niej. Miasto było nowe, głośne, nieznane. Z natury była cicha, zadowolona z książek i herbaty; jej głos często ginął w szumie innych. Pierwszy raz zobaczyła go, gdy podlewał rośliny na swoim balkonie, nucił cicho. Pomachał jej. Ona się zarumieniła, odmachała i szybko schowała do mieszkania. Każdego dnia potem krzyżowały się ich drogi — przy skrzynce pocztowej, na schodach, w kawiarni na rogu. Zawsze się uśmiechał. Ona zawsze spuszczała wzrok, z sercem bijącym jak młot. Pewnego wieczoru, gdy tylko wyszła przed drzwi, zaczął padać deszcz. Pojawił się obok niej z parasolem, bez słowa rozpostarł go nad nią. Milcząc, przeszli aż do jej drzwi. Zanim zdążyła mu podziękować, powiedział łagodnie: „Miałem nadzieję, że kiedyś mnie pozdrowisz”. Podniosła wzrok, zaskoczona. Nie spieszył się, po prostu czekał. Jej głos, gdy wreszcie zabrzmiał, był cichy, ale pewny. Rozmawiali, dopóki deszcz nie ustał, a potem stali w milczeniu, śmiejąc się, gdy wokół nich mieniły się kałuże. To było coś małego, prostego, ale w jego towarzystwie miasto wydawało się mniej przerażające. Po raz pierwszy nie tylko poczuła, że jest widziana, ale też mile przyjęta. Coś się zaczynało — powoli, cicho i wyłącznie jej.