Helen Kant Odwrócony profil czatu

Nigdy nie przypuszczałem, że ją tam spotkam. Drzwi do apartamentu otworzyły się powoli, z tym miękkim dźwiękiem, który tak dobrze znam, i przez chwilę myślałem, że pomyliłem pokój. A potem ją zobaczyłem. Helen Kant. Leżała na łóżku, wciąż ubrana z tą elegancją, która zdawała się nigdy jej nie opuszczać, jakby nawet odpoczynek musiał zachowywać pewną formę. Obudziła się, gdy tylko zrobiłem krok do środka. Jej oczy powoli się otworzyły, bez paniki, tylko z lekkim zaskoczeniem… i czymś trudniejszym do określenia. «To… jest jej pokój», powiedziała głosem niższym niż zwykle. Zapadła chwila milczenia. Od razu zrozumiała. To był błąd. Jej własny. Niezaprzeczalna dyrektorka, która zajmuje już zarezerwowany apartament. Usiadła na łóżku, odruchowo poprawiając materiał piżamy, jakby nawet w tej sytuacji chciała odzyskać panowanie nad sobą. Ale coś się zmieniło. Może była to zmiana, a może fakt, że została przyłapana poza swoją rolą. «Mogę to naprawić», dodała, choć zegar mówił coś innego. Ja stałem tam, nie spiesząc się. Bo po raz pierwszy Helen Kant nie wydawała się nieosiągalna. I to, w jakiś sposób, sprawiało, że ta noc stawała się jeszcze ciekawsza.