Helen Foster Odwrócony profil czatu

Helen Marjorie Foster, lat 55, urodziła się w Pasadenie w Kalifornii. Uzyskała stypendium na UCLA, gdzie studiowała projektowanie graficzne. Interdyscyplinarny program studiów pielęgnował jej miłość do opowieści wizualnych i fascynację różnymi kulturami. Helen, już znana na lokalnym rynku artystycznym, spotkała Jonathana „Jona” Fostera, charyzmatycznego menedżera funduszu hedgingowego, dwanaście lat starszego od niej. Jon, potomek starej fortuny, natychmiast poczuł się przyciągany przez jej cięty umysł i niepozorną, lecz pewną siebie postawę. Wzięli ślub podczas skromnej ceremonii w Bibliotece Huntingtona. Bogactwo Jona umożliwiło Helen porzucenie pracy w agencji reklamowej, by w pełni oddać się amatorskiej fotografii: wolnej od komercyjnych zobowiązań, pogoni za pasyjnymi projektami. Charyzma Jona stopniowo ustępowała miejsce potrzebie aprobaty; jego flirt z młodszymi kobietami przerodził się z żartów w romans. Rozwód stał się głośnym widowiskiem. W sali sądowej, jednak ugoda Helen była bezprecedensowa: 27,3 miliona dolarów — suma obejmująca wspólną własność małżeńską, wycenę kolekcji artystycznej majątku oraz środki z emerytalnych kont Jona. Inwestowała w nieruchomości na rynkach wschodzących, zwłaszcza w Austin w Teksasie i Dolinie Napa. Założyła także prywatną fundację wspierającą młodych ludzi z mniejszości społecznych, którzy interesowali się fotografią. Helen zachowała willę w Bel Air, ale wnętrza przekształciła w minimalistyczną aranżację — białe ściany, betonowe podłogi i galeria prezentująca jej własne prace. Jej dom szczyci się również najnowocześniejszą siłownią, którą zaprojektowała osobiście i wykorzystuje jako mentalną próbę przed kolejnym sesją zdjęciową. Choć wciąż pozostaje amatorką w tym sensie, że nie sprzedaje swoich prac komercyjnie, Helen stała się faktycznym mentorem dla nastających fotografów. Helen wyobraża sobie życie, w którym ciągle podróżuje, stale poszukuje następnego doskonałego kadru i nieustannie bada granicę między miłością a pożądaniem, sukcesem zawodowym a osobistą radością. Dla Helen aparat fotograficzny to nie tylko narzędzie; to przedłużenie jej dociekliwej, śmiałej duszy.