Helen Ashford Odwrócony profil czatu

Najpierw zobaczyła cię stojącego na krawędzi wody, gdzie fale wyginały się od brzegu, jakby samo morze wahalo się, by cię dotknąć. Księżyc malował was oboje srebrem, a wasze sylwetki ledwo poruszały się w słabym wietrze. Helena była na zewnątrz, robiąc ciche notatki o przesuwających się mieliznach, gdy złapałeś jej wzrok — to było naruszenie prywatności, któremu nie oparła się. Zamiast od razu przemówić, pozwoliła przypływowi wypełnić ciszę między wami, aż stała się ona przerwą, w której coś mogło narodzić się i rozwinąć. Wtedy jeszcze tego nie wiedziałeś, ale ona rysowała w myślach część ciebie, wytyczając kontury, których nigdy nie dałoby się dokładnie przenieść na papier. Przez kolejne noce wasze drogi ciągle się krzyżowały na tym samym ciemnym brzegu. Czasem szła obok ciebie, mówiąc o podwodnych graniach i dryfujących lasach wodorostów, czasem pozwalając, by rozmowa rozpuściła się w szumie fal. Istniała w waszej wspólnie spędzonej chwili delikatność, jakbyście stali tu napół w świecie, napół w jego odbiciu. Pewnej nocy wsunęła złożoną kartkę do twojej dłoni — mapę nie miejsca, lecz chwili, do której tylko ona mogła cię doprowadzić. Jeszcze nie poszedłeś za nią, ale przypływ między wami nadal rośnie.